Sumatra

Sumatra

Vrijdag 15 juni vlogen we vanuit Cebu City (de Filipijnen) naar Kuala Lumpur (Maleisië). Hier hadden we een tussenstop van zo’n 9 uur, maar we kregen de tijd wel om. We kochten in de dutyfree winkels een speciale fles vodka (traveller edition) en lekkere speciale chocolade (Reeses pieces) voor mijn verjaardag. We aten lekker en vervolgens vonden we een comfortabele zitplaats met een cappuccino. Hier zochten we alvast wat dingen uit voor de komende tijd in Sumatra. Zo boekten we alvast wat hotels en de vlucht uit Sumatra en voor we het wisten was het alweer tijd om te gaan. We moesten ons zelfs nog haasten want we kwamen er wat laat achter dat we best ver van onze gate af zaten. We renden naar de gate en hoorden toen dat de vlucht wat vertraging had, dus we waren gelukkig toch mooi op tijd. We ontmoetten een aardige Duitse vrouw met haar dochter, ze had een tijd in Java gewoond en gaf ons alvast wat tips, en in het vliegtuig zat ik naast een hele aardige Javaan die ook veel tips had.

Rond 20.00 uur kwamen we aan in Medan, de hoofdstad van Sumatra. We werden opgehaald door iemand van het hotel. Het was een mooi hotel. We waren moe dus bestelden wat eten in de kamer en keken een filmpje.

De volgende dag vertrokken we met een ‘tourist car’ (een grote auto die je deelt met andere passagiers, afhankelijk van het aantal reizigers) naar de volgende bestemming. We reden naar het trein station en hier zouden we nog een iemand ophalen. De chauffeur stapte uit en liet de sleutel in de auto zodat wij in de airco konden wachten. We dachten dat hij niet al te lang zou duren, maar het duurde bijna een uur voordat hij terug kwam!
De nieuwe passagier was een vriendelijk Nederlands meisje, Eva. De rit ging voorspoedig en in de middag kwamen we aan in de jungle van Bukit Lawang. Toen we uitstapten werden we al meteen belaagd door twee opdringerige mannen die ons een tour wilde aansmeren. Ze boden een lage prijs maar vertrouwden ze niet zo, dus besloten eerst even rond te kijken.
We verbleven in Wisma Leuser Sibayak, een mooi hotel aan de rivier en werden vriendelijk ontvangen door Bob, een aardige local wiens familie dit hotel runt. Hij was heel vriendelijk en behulpzaam en gaf ons later wat meer informatie over jungle trektochten. Ze waren hier ietsje prijziger, maar we hadden een goed gevoel bij hem en de dingen die hij zei. We hadden gehoord dat sommige gidsen de dieren voeren etc zodat ze dichterbij komen, maar dat is eigenlijk niet goed voor ze. Bob wist goed waar hij het over had en was hier ook geen voorstander van, dus besloten we het te boeken. We kozen voor een jungle tocht van een dag, ongeveer 7 uur lang. Later stelde hij ons voor aan zijn Nederlandse vrouw Kim en ontmoetten we hun pasgeboren zoontje, Jazz. We dronken een paar biertjes en er hing een gezellige sfeer. Later begonnen Bob en zijn vrienden wat muziek te spelen en nodigden ze ons uit om bij hen te komen zitten, het was een leuke avond.

De volgende dag was het mijn verjaardag! Yaiza had de kamer versierd en had een mooie kaart voor me en een leuk cadeautje; een lekkere parfum van Versace. We ontbeten lekker en ik werd verrast met een grappige verjaardagshoed terwijl Bob en de anderen zongen voor me, dat was lief. We ontmoetten onze gids, een vrolijke local genaamd Anton, en begonnen aan onze trektocht door de jungle. Het was best vermoeiend vanwege het terrein en de hitte, maar het was goed te doen en de prachtige ervaring en de omgeving maakten de moeite meer dan waard. Vrij snel zagen we al een groepje apen en na een tijdje wandelen zagen we een ‘white gibbon’ hoog in de bomen. Na hem een tijdje bewonderd te hebben liepen we verder en hoorde onze gids dat er een orang oetan gezien was. Daar gingen we natuurlijk snel op af, en niet veel later zagen we een moeder orang oetan en haar baby’tje in de bomen bungelen. Het was zo’n mooi gevoel om deze geweldige dieren in het wild te zien, heel bijzonder. Het was wel een tikkeltje druk, want iedereen wilde natuurlijk de orang oetan zien, en ik vond het vreemd dat de meeste mensen (inclusief sommige gidsen) gewoon hardop met elkaar spraken en lachten, terwijl ze zo dichtbij een wilde orang oetan waren. Maar goed, daar was niets aan te doen en het ging om de orang oetan. Na een lange tijd genoten te hebben van de eerste ontmoeting met een wilde orang oetan, hoorden we dat er verderop ook een grote mannetjes orang oetan gespot was, dus vervolgden we ons pad. En ja hoor, na een kleine wandeling zagen we een mannetje en een vrouwtje in de bomen. Ze waren blijkbaar net het paren aan het afronden. De ‘alfa male’ was heel erg cool om te zien, hij was heel groot en indrukwekkend. Het gezicht is ook anders, wijder en platter, dan een vrouwtjes orang oetan. In Borneo hebben we orang oetans gezien in een rehabilitatie centrum, maar deze waren niet compleet wild, en ook hebben we daar geen mannelijke orang oetans gezien want deze schijnen zeldzamer en moeilijker te vinden te zijn. Het was dan ook extra bijzonder om nu oog in oog te staan met dit prachtige dier. Een mooi verjaardagscadeau! Na een tijdje ging hij liggen in de takken en kon je zijn gezicht niet meer zien, alleen zijn hand. Ik hoorde een andere gids, die net aan kwam, zeggen dat als ze een tijdje zouden wachten dat hij waarschijnlijk wel weer zou gaan bewegen, dus we besloten even af te wachten in de hoop hem nog wat beter te kunnen bewonderen. Er gebeurde weinig en na een tijdje begonnen we te twijfelen of we niet verder moesten gaan, maar ik wilde toch nog graag af wachten omdat een mannelijke orang oetan zo moeilijk te vinden is en ik hoopte hem beter in zicht te krijgen. Toen begon hij ineens te bewegen en gluurde hij loom door de takken. Nu kon je zijn gezicht heel goed zien, hij keek precies onze kant op en je kon hem mooi zien zitten. We bleven een lange tijd naar hem kijken en genoten er enorm van. Toen we op het punt stonden om weer verder te wandelen, sprong hij ineens uit de boom. Hij liep vlak langs ons door de toeschouwers heen! Iedereen schoof opzij, want het is echt een enorm, sterk en imposant beest. Hij blijft natuurlijk een wild dier en als hij je arm zou grijpen kan hij die breken. Iedereen keek ademloos toe hoe de grote orang oetan slechts enkele stappen van ons af door de menigte liep en vlak naast ons in de bosjes ging zitten. Hier lagen resten watermeloen die mensen hadden gegeten en hadden achtergelaten, hier begon hij van te eten. Hij maakte een hele kalme indruk. Het was echt een super mooie ervaring. Het was een onbeschrijfelijk gevoel, om zo vlak naast een wilde orang oetan te staan. Als ik had gewild had ik hem kunnen aanraken, zo dichtbij was hij. (Maar dat doe je natuurlijk niet.)
Het was heel erg bijzonder, maar ook wel spannend. Na een tijdje liep hij weer verder en volgden we hem een stukje. Onze gids leidde ons via een ander pad zodat we gescheiden werden van de andere toeschouwers en een andere, betere hoek hadden om naar hem te kijken. Het was echt super cool om hem zo goed te kunnen zien, heel onwerkelijk en indrukwekkend. Ineens hoorden we bladeren ritselen rechtsboven ons; het was de vrouwtjes orang oetan. Dit was even een spannend momentje, want Yaiza en ik stonden nu precies tussen de twee orang oetans in, het linker pad geblokkeerd door de grote alfa male en in de bomen van het rechter pad klom het vrouwtje vlak naast ons. De gids stond iets verderop, dus ik glipte naar hem toe. Yaiza, ook geschrokken, volgde vlak daarna, en we waren weer veilig. Dat was toch even schrikken. We keken nog wat langer en genoten nog even van de mooie dieren, en toen besloten we weer verder te gaan wandelen. We bleven nog lang nagenieten van deze mooie ervaring en konden nauwelijks geloven wat we net hadden ervaren.
Later zagen we ook nog ‘Thomas leaf monkeys’ (in het Nederlands Thomaslangoer), mooie aapjes die alleen hier voorkomen. Na een tijdje lopen wilde onze gids ergens in een soort constructie gaan zitten om te eten en hier zagen we ineens weer een orang oetan. Dit was weer een mannetje, maar wel nog een stuk jonger, dus zijn hoofd was nog niet zo ontwikkeld als de vorige. Dit was ook een mooie ervaring, want we hadden hem helemaal voor ons alleen en dat heeft ook wel wat!
Onze gids stelde voor ergens anders te gaan eten in verband net de nabije orang oetan dus na een tijdje trokken we verder. We gingen ergens zitten op wat boomstammen en ze gebruikten grote bladeren als placemats. Onze gids en zijn assistent hadden allerlei fruit mee genomen en dit bereidden ze hier. We hadden erge honger en het smaakte heerlijk. Na de fruit lunch hervatten we onze tocht. Anton gaf ons de keuze; de makkelijkere, snellere terug route of de pittigere route met meer kans op wilde dieren. We kozen voor de lastigere route in de hoop op meer wild. We liepen verder en zagen weer een orang oetan! Dit keer een vrouwelijke orang oetan die ook niet schuw scheen te zijn, want ze kwam een paar keer naar beneden klimmen en liep dan vlak langs ons. Wat een ervaring!
Toen begon het moeilijke gedeelte, omlaag. We moesten meer klimmen dan lopen en regelmatig hadden we onze handen nodig om de balans te behouden. Het was niet gemakkelijk, maar het lukte. We zagen nog een paar ‘Thomas Leaf Monkeys’ op weg naar beneden. Het laatste stuk was het pittigste en was geen pad meer te noemen, maar alles ging goed. Toen we eenmaal beneden waren zagen we nog een grote varaan, ook heel cool. Vervolgens liepen we naar de rivier en hier renden een heleboel apen rond. Hier zwommen we in het koude water en konden we lekker ontspannen en afkoelen, dat was heerlijk na de lange tocht! De gids en zijn assistent bereidden in de tussentijd nog een lekkere maaltijd, nasi goreng en fruit, dat ging er goed in! Vervolgens gingen we terug, maar dit keer hoefden we niet te lopen, we gingen raften! Ze deden dit hier met een soort ‘tubes’ die aan elkaar vast gemaakt waren met touwen. Onze spullen werden goed in plastic gewikkeld zodat onze elektronische apparatuur de tocht ook zou overleven. Vervolgens gingen we in de banden liggen en begon de avontuurlijke terugreis. Het was leuk, met momenten gingen we best snel en was het best een beetje spannend, Anton had een soort stok waar hij ons mee navigeerde en waarmee hij probeerde te verkopen dat we met volle snelheid in rotsen zouden varen, we waren onder de indruk van zijn talenten. Het water was niet super diep dus bij sommige gedeeltes moest je jezelf een beetje optillen zodat je kont niet de stenen raakte. De omgeving was prachtig en met name op de rustigere gedeeltes van de rivier konden we genieten van het mooie groene uitzicht. Na een tijd raften kwamen we langzaam weer in de bewoonde gebieden. We begonnen ons een tikkeltje ongemakkelijk te voelen aangezien we niet helemaal aangekleed in de tube lagen eb iedereen naar ons staarde. Ze vonden het behoorlijk interessant om buitenlanders te zien en begroetten ons enthousiast of keken ons met grote ogen na. We waren blij toen we weer bij ons hotel aan kwamen want we kregen het inmiddels ook een beetje koud. Hier bedankten we onze gidsen voor de geweldige ervaring en namen we afscheid. We gingen ons opfrissen en even luieren in de kamer. Vervolgens gingen we naar het restaurant, waar we de ‘special traveller edition’ vodka openden. Er werd muziek gemaakt door Bob en zijn vrienden en we jamden samen. Ik belde nog even met mijn ouders en wat vrienden en daarna aten we lekkere nasi goreng met saté en daarna werd ik nog verrast door Bob en de rest van het personeel met een mooie taart terwijl ze voor me zongen, heel lief. Een hele bijzondere, onvergetelijke 31e verjaardag!

De volgende dag betaalden we de prijs voor het genot van de vodka en waren we vrij moe, dus deden we het rustig aan. We aten wat en regelden wat dingetjes via de computer. Later op de middag liepen we naar de Bat Cave, een andere bezienswaardigheid hier. De route was mooi en niet al te ver. Eenmaal bij de grot aangekomen betaalden we een entreeprijs en wezen ze ons ons de ingang. Het bleek nog een avontuur te zijn om de grot in te komen. Er was niet echt een pad en het was een hele klim. Er was geen gids of geen enkele navigatie. Eenmaal in de grot was het donker, maar we hadden een zaklamp. We liepen een stukje en klommen over wat rotsen, maar wilden niet te ver gaan omdat het een beetje gevaarlijk leek om met zijn tweetjes zonder begeleiding diep een grot in te trekken. Er kwam een groepje uit de grot, verderop, die zei dat ze grote vleermuizen hadden gezien. Het leek ons wel sjiek om ze te zien maar besloten toch niet op eigen houtje te gaan zoeken in de grot en draaiden om. De terugweg omlaag was nog lastiger dan de heenweg en we zweetten ons kapot. We gaven aan dat het wellicht beter was om toeristen niet in hun eentje de grot in te laten gaan zonder gids vanwege de veiligheid. De jongen bood toen aan om met ons terug te gaan. Dat was vriendelijk, maar we hadden geen zin om nog eens de klim te maken en het zou ook langzaam donker gaan worden, dus bedankten we voor dit aanbod. Op de terugweg begon het een beetje te regenen maar we hadden onze regenjassen. We aten lekker in een mooi restaurant en zagen een heleboel apen vlak naast ons rennen. Vervolgens terug naar ons hotel, waar we alvast afscheid namen van Bob. Hij gaf ons een mooie sleutelhanger cadeau die hij en een vriend zelf uit hout hadden gekerfd, heel aardig van hem! Het was een heel fijn verblijf en ik was heel dankbaar voor alle vriendelijkheid, met name tijdens mijn verjaardag.

De volgende dag ontbeten we en was het tijd om te vertrekken. We deelden een ‘tourist car’ met een Zwitsers en een Duits koppel en begonnen aan een redelijk lange rit naar Berastagi. Eenmaal hier aangekomen wisten we niet helemaal zeker of we nog moesten betalen en de chauffeur ook niet. Ik dacht dat we nog niet betaald hadden maar de chauffeur vroeg nergens om. We waren eigenlijk te eerlijk want het leek hem niet zoveel uit te maken, maar we vroegen of hij kon bellen met het bureautje waar we geboekt hadden om te zien of de betaling al was afgerond. Ze bevestigden dat we niet hadden betaald. Nou ja, eerlijkheid duurt het langst zullen we maar zeggen.
We checkten in en werden ‘geholpen’ door een rare jongen die geen Engels sprak. Met een Indonesische brom liet hij ons de kamer zien. Er was geen wc papier dus Yaiza ging hem hier om vragen. Hij reageerde geïrriteerd en wees naar de algemene wc. Yaiza heeft toen uitgebeeld wat ze bedoelde en kreeg uiteindelijk waar ze om vroeg. Elke keer als we de jongen later zagen en gedag zeiden reageerde hij niet. Apart. De kamer was wel heel chill, een lekker bed en zelfs een televisie met Engelse filmzenders zoals HBO, dus hier kregen we de tijd wel om. We verkenden de buurt eerst een beetje maar er was niks te doen en bijna niemand sprak Engels. We zaten naast een soort pretpark en verder was er weinig te bekennen, maar er wad een supermarkt en twee restaurantjes op loopafstand, dus we aten wat en trokken ons terug in de comfortabele kamer.
De volgende dag wilden we de vulkaan beklimmen, want dat is dé activiteit van Berastagi. Je beklimd dan een vulkaan en hebt uitzicht op een andere, actieve vulkaan. We namen een busje naar het centrum en vonden hier een toeristen informatiepunt. Dat was mooi, want we hadden nog weinig informatie kunnen bemachtigen aangezien niemand echt Engels sprak in ons hotel. Hier kregen we wat informatie en stonden we op het punt om te gaan, maar Yaiza voelde zich niet heel lekker. We dachten erover om het gewoon te proberen maar besloten dat toch maar niet te doen, een intensieve wandeling is toch niet echt wat je wilt als je je niet 100% voelt. Een alternatief was met een busje naar een nabij gelegen dorpje gaan en van daar had je een mooi uitzicht over de vulkaan. We dronken wat in een restaurantje en genoten van het mooie uitzicht. Dit was ook erg leuk. De vulkaan was inderdaad actief en er kwam een hoop rook uit. We zagen geen enkele andere toeristen (behalve op het eind 1 groepje) en de mensen keken hun ogen uit. Wij waren minstens even interessant om te zien als de uitbarstende vulkaan. Yaiza voelde zich iets beter dus we besloten om de terugweg te lopen zodat we toch nog een beetje actief waren geweest. We eindigden op grote markt waar van alles verkocht werd, met name fruit.
We zagen allerlei ‘stof’ in de lucht en onze kleren, maar dit bleek as van de vulkaan te zijn.
We wilden een busje terug nemen en werden aangesproken door een groepje giechelende meisjes met hoofddoeken, of ze ons mochten interviewen voor school. Dat vonden we prima dus ze stelden ons een paar vragen en filmden het interview. Ze vonden het geweldig en wilden ook graag nog foto’s met ons maken achteraf.
Vervolgens stapten we in het busje en gingen we terug naar het hotel. We aten nog een piepkleine durum van het winkeltje van het pretpark en ook hier werden we gevraagd om op de foto te gaan. Jthag is echt bekend geworden in Indonesië!

De volgende dag pakten we in en namen we weer een klein openbaar busje naar het toeristen centrum. Hier hadden we vervoer naar Lake Toba geboekt, een van de andere hoogtepunten. Vlak voor ons vertrek kreeg ik een bericht van mijn tante Thea en mijn ouders dat op het nieuws werd verteld dat er een ongeluk was gebeurt op het Toba meer. Er was een boot gezonken en 180 mensen waren vermist. Heel erg triest. Wij zouden ook een ferry moeten nemen, dus het was een eng idee dat zoiets vlak voor onze tocht gebeurde. We bespraken dit in het toeristen centrum en ze vertelden ons dat het een andere ferry route was. Tevens had ik gelezen dat de gezonken boot overvol was en er heel slecht weer was tijdens het ongeluk.
We werden vrij snel opgehaald door de ‘tourist car’. De chauffeur leek erg gehaast te zijn want bleef ‘let’s go’ zeggen terwijl we onze bagage in laadden. Er zaten al twee aardige meiden in de auto, een uit Peru en de ander uit Schotland. Het was gezellig om met ze te kletsen, maar het viel me op dat de chauffeur een beetje raar deed. Hij maakte vreemde abrupte bewegingen en geluiden. Ik kon zijn ogen zien in de spiegel en hij knipperde heel veel en lang. Hij reed als een gek en soms reed hij ineens langzaam of week hij uit. We voelden ons heel onveilig en vroegen hem om een pauze te nemen. Dit zou hij doen, maar hij had een specifieke plek in gedachten om te stoppen, dus we moesten nog even in angst afwachten op de verlossing uit de helle rit. Ik wist niet of hij een beetje gek was of extreem vermoeid, maar er was iets mis. De meiden zeiden dat hij voorheen ook wel eens een geluidje of beweging maakte, maar niet zo extreem als nu. Zij hadden al met hem gereden vanaf Bukit Lawang, een lange rit. Later bleek dat hij al vanaf 6 uur ‘s ochtends was vertrokken uit Medan naar Bukit Lawang, toen naar Berastagi, waar wij instapten rond 14:00, op weg naar Lake Toba. Dat is natuurlijk ook niet te doen, hij was kapot. Toen we eindelijk stopten stapten we allemaal opgelucht uit en ging hij liggen en bestelde hij een koffie. Ik wilde de tocht eigenlijk niet meer zo voortzetten, maar ander vervoer vinden leek ook niet echt een optie. De enige andere manier die ik kon bedenken was zelf rijden, dus ik vroeg hem; “Shall I drive? Would you like me to drive?” Hij vroeg: “You know how to drive?” Waarop ik bevestigend antwoordde. “Yes, ok!” was zijn opgewekte reactie. Ik had eigenlijk min of meer verwacht dat hij het niet zo toestaan, maar zo gemakkelijk was het dus. Tot we echt vertrokken twijfelden we nog een beetje of hij het serieus meende of misschien niet begreep, maar ja hoor, toen we vertrokken gaf hij me de sleutels. Ik vroeg hem om naast mij voorin te komen zitten zodat hij me de weg kon wijzen. Ik vond het leuk om te rijden en was ook opgelucht om onze veiligheid in eigen handen te hebben, maar eenmaal in de auto vond ik het ook een beetje spannend. Allereerst, de versnellingspook zit aan de linkerkant, dus dat is al vreemd om te schakelen. Daarnaast was het niet de meest soepele auto, de versnelling pakte niet heel snel, het stuur was wat losjes en de rem werkte niet altijd meteen als ik hem in duwde... Niet ideaal. Daarnaast rijdt men hier aan de linkerkant van de weg en volgens heel andere regels dan in ons georganiseerde Nederland. Soms was de weg super nauw en vol bochten en kwam er ineens een auto als een gek langs sjeesen, mensen reden half aan de verkeerde kant van de weg, auto’s wrongen zich langs vrachtwagens.. het was een avontuur. De ‘chauffeur’ gaf me regelmatig instructies om meer in het midden van de weg te rijden, wat ik vervolgens niet deed omdat ik dat niet gewend ben en er daar al andere auto’s waren. Toch vond hij dat ik goed reed, want hij stak af en toe zijn duim op en zei lachend ‘good’. Vervolgens viel hij naast me op de passagiersstoel in slaap. Yaiza kon ons navigeren met de app op de telefoon. Het leek een scène uit een film. Af en toe waren er momenten dat ik het benauwd had, maar goed, de andere passagiers voelden zich nog steeds een stuk veiliger dan voorheen en uiteindelijk ging alles goed. Ik was opgelucht toen het er op zat maar kon er ook erg om lachen. Weer een mooi verhaal voor in de collectie. Toen we aan kwamen wilde ik een grapje maken en hem vragen om nog te betalen voor de rit, maar hij was me voor en zei dat ik hem moest betalen voor de auto rijles. Toen we uitstapten vroeg de man van het bedrijf “Why you drive?” en vertelde ik dat de chauffeur moe was. “Oh.”
De andere passagiers gaven me een high five en waren blij met de veilige afronding van de rit. We kochten een kaartje en de ferry vertrok vrijwel meteen. Er zaten weinig mensen op de boot en het was lekker weer. Het was fijn om weer te kunnen ontspannen en om te genieten van het mooie uitzicht tijdens het varen. Uiteindelijk was de verwachting van een spannende overtocht na het droevige nieuws van de gezonken boot niets bij wat we zojuist hadden mee gemaakt en was de boot oversteek super ontspannen.

We verbleven in Mas Cottages, een mooi hotel met traditionele ‘Batak’ huizen. Het lag wat ver van het centrum af maar er was een restaurant in het hotel dus dat was niet erg. De boot zette ons hier af, het was de laatste stop. Het was een heel mooi hotel met een sjieke ligging aan het Toba meer. We hadden een standaard kamer geboekt maar omdat het onze huwelijksreis was zei de vrouw van de receptie dat we een upgrade konden krijgen voor een vriendenprijsje, veel goedkoper dan gebruikelijk, dus deden we dit. Het was een hele mooie ruime kamer met een balkon en prachtig uitzicht.
De tweede dag huurden we een scooter en gingen we de omgeving verkennen. We ontmoetten Pino, een personeelslid dat wel aardig was maar hij had ook iets aparts. Het is een beetje moeilijk om uit te leggen maar iets in zijn houding vonden we een beetje ongemakkelijk. Maar goed, hij deed verder niks vreselijks ofzo.
Het Tobameer is volgens mij het grootste kratermeer in de wereld en het uitzicht was dan ook constant heel indrukwekkend. Het was erg rustig en vredig. Het meer is ongeveer 100 km lang en 31 km breed, en heeft een oppervlakte van circa 1146 km². Het is hiermee het grootste meer in Zuidoost-Azië. Het Tobameer is ook erg diep. De diepte is niet precies bekend, maar wordt op meer dan 450 meter geschat. Om een beeld te krijgen van de immensiteit; het Tobameer is groter dan Singapore.
We reden rond en zagen veel traditionele Batak huizen, wat oude stenen stoelen, graftombes en een erg mooi viewpoint. De omgeving was prachtig en het rond rijden met de scooter was op zichzelf al een belevenis.
De derde dag deden we het rustig aan en luierden we lekker in het hotel. Een dagje niksen hadden we ook wel verdiend, vonden we. We aten lekker in het hotel. De nasi goreng met saté was mijn favoriet en heb ik regelmatig naar binnen gewerkt tijdens ons verblijf hier.
De vierde dag trokken we er weer op uit met de scooter. Dit keer reden we de andere richting op. We liepen over een grote markt en bezochten een museumpje in een traditioneel Batak huis; het huis was indrukwekkend en mooi om te zien en het was leuk om binnen te treden en wat interessante artefacten te zien, maar verder was het niet denderend. Ook bezochten we de begraafplaats van een Batak koning. We zagen dat er een evenement ging plaats vinden in een zijstraatje en dachten dat het wellicht de traditionele Batak dans was waar we over hadden gehoord. De mensen spraken niet echt Engels maar bevestigden het woord ‘dance’. Het zou beginnen als er genoeg mensen waren, ‘maybe 30 minutes’. We besloten te gaan zitten en even te wachten. De afwachtende toeschouwers vonden onze komst al even interessant als de show en wilden allemaal met ons op de foto. Na een tijdje wachten begon er iets te gebeuren. Mensen namen een soort doek en hoedje van een stapel en deden dit aan, wij volgden hun voorbeeld. Er was een soort pop die ineens begon te bewegen. Vervolgens kwam er een man die instructies begon te geven in het Indonesisch. Iedereen stond op een rij en deed hem na. Het was blijkbaar een soort dans les! Nou ja, ook leuk. We deden een paar rondjes mee en offerden wat roepia’s aan de dansende pop en daarna besloten we weer verder te gaan. Helaas begon het toen te regenen dus gingen we schuilen in een restaurantje. We bestelden een fruitsapje maar deze was niet zo geweldig. We besloten dat het waarschijnlijk niet meer zou stoppen met regenen en we de dag maar moesten staken en terug rijden, maar toen we op de scooter stapten begon het wat minder te regenen en zagen we in de verte wat blauwe lucht, dus besloten we die kant op te rijden. Het miezerde een beetje maar het stortregende niet meer. We zagen hele mooie uitzichtpunten op deze route. We reden nog vrij ver, tot het punt dat we als referentie hadden gekregen in het hotel voor een mooie route. Het was nu zo goed als droog. Na een tijdje werd de weg echter heel slecht. We gingen nog een tijdje verder maar besloten toen weer terug te gaan. We stopten nog twee keer bij twee mooie punten om even te genieten van het prachtige uitzicht. Inmiddels was het weer vrij lekker weer dus we waren blij dat we nog even verder waren gegaan. Op de terugweg bezochten we nog een graf in een hele grote boom. Het lag ergens achter in een afgelegen weggetje met vrijwel geen markeringen, maar ik had het toevallig op de kaart gezien. Het was een leuke ontdekking.
De vijfde en laatste volledige dag besteedden we weer al luierend in het hotel. We lagen en lazen wat in het zonnetje en zwommen een beetje in het enorme meer. Het was een heel erg relaxed dagje, de perfecte afsluiter van Lake Toba.
De volgende dag gingen we in de ochtend ook nog even in het zonnetje liggen en zwemmen voordat we moesten uitchecken en aten we nog een laatste lekkere lunch (nasi goreng en saté voor mij uiteraard) en om 14:00 uur haalde de boot ons op. Het was jammer om weg te gaan, we hadden het erg lekker gehad hier. Eenmaal op de haven aangekomen werden we opgewacht door een man die ons naar de auto begeleidde. Hij zat vol met locals dus het was een beetje proppen en niet de meest comfortabele rit ooit, maar ik hoefde in ieder geval niet te rijden. Na een lange, krappe rit kwamen we aan in Medan, de hoofdstad. Hier stapte onze chauffeur uit en ging achterin zitten en wisselde met een nieuwe chauffeur. De nieuwe chauffeur had maar één arm, maar kon alsnog bellen en een sigaret roken tijdens het auto rijden. Tevens was de vermiste arm ook net aan de kant van waar hij moest schakelen. Hoe hij dit voor elkaar kreeg en ons toch veilig bij ons hotel af kon zetten zal voor altijd een mysterie blijven. We checkten in en wilden wat gaan eten. Er was niet zoveel in de buurt, alleen een KFC, dus werd het dat.

De volgende dag was het 27 juni en waren we precies een jaar getrouwd! Wat vliegt de tijd. Om ons eerste jubileum te vieren hadden we besloten om twee nachten in het Marriott hotel te boeken, een heel luxe en mooi hotel. Normaalgesproken is dit heel erg duur, maar in Sumatra was het betaalbaar.
We werden door een grab (goedkope taxi) afgezet en werden vriendelijk ontvangen. Het ziet er al meteen super sjiek uit als je binnen komt. We checkten in en gingen vervolgens naar onze kamer. Het was een prachtige, sjieke kamer met een groot, zacht bed, mooi uitzicht over de stad, een televisie met allerlei film kanalen en een grote badkamer met een badkuip. Ik had vooraf wat contact gehad met het hotel om Yaiza te verrassen. Ze hadden het bed mooi opgemaakt (de handdoeken waren als zwanen in een hart gevouwen) en er stond een lekkere, mooie taart op ons te wachten. Daarnaast had ik ook een gedichtje geschreven en hadden ze een foto van onze bruiloft voor ons in een lijstje geplaatst. Het zag er leuk uit allemaal en Yaiza was positief verrast. Sindsdien hebben we het hotel de komende dagen nauwelijks verlaten en volop genoten van de luxe kamer, het zachte bed en de faciliteiten. Er was een zwembad op een van de hogere verdiepingen, dus besloten we te gaan zwemmen. Tevens was er een sportschool en een sauna met een bubbelbad waar we vervolgens ook gebruik van hebben gemaakt. Heerlijk. ‘s Avonds aten we heel lekker Chinees eten in een van de restaurants van het hotel. We hadden nog wat vodka over van mijn verjaardag dus die hebben we ’s avonds genuttigd en, om een of andere reden, hebben we uren lang karaoke gezongen. Het begon als een grappig idee en bleek een avondvullend programma te worden. Een mooi jubileum!

Vrijdag 29 juni checkten we met pijn in ons hart uit bij het Marriott hotel en verlieten we het luxe leven om terug te keren naar het backpack leven. Een grab bracht ons naar het vliegveld en van hier uit vlogen we naar onze laatste Indonesische bestemming; Java! Hier zullen we het laatste gedeelte van onze reis besteden. Wat gaat de tijd toch snel…
Sumatra is ons heel erg goed bevallen. De orang oetans waren geweldig om in het wild te zien en Lake Toba was ook een super mooie plaats. Het was heel leuk om mijn verjaardag en ons jubileum in het mooie Sumatra te vieren. We zouden graag nog meer van het eiland gezien hebben. Oorspronkelijk waren we van plan om ook naar de Mentawai eilanden te gaan, hier woont een hele interessante stam in de jungle en je kunt ook bij hen verblijven. Helaas was het vrij prijzig want we moesten dan vliegen en met de boot en de “tour” was ook duur. Wie weet, een volgende keer! Nu konden we overal de tijd voor nemen en we hebben er enorm van genoten!

Bedankt voor alle leuke reacties (en felicitaties), ik lees ze altijd met plezier. Nog maar eventjes en dan zijn we weer (even) terug in Nederland! Maar nu eerst nog lekker genieten van het mooie Java.

Tot de volgende keer, dat zal een van de laatste delen van de reisverslagen van ‘the one year honeymoon’ worden!

Groetjes!